05:26 АЛВИДО, ОПАЖОН! | |
Атроф іоп-іоронІи. На іаршимизда ва на ортимизда машина кґринмайди. Атрофда йилт этган чироі, іишлоіми ёки одам яшайдиган бирор бошпанадан дарак йґі. Ґар-µарда йґл бґйида ґсган дарахтлар машина чироІида кґзга ташланиб, яна тезда іоронІиликка сингиб кетади. Кичкинагина автобус моторидан чиіаётган шовіинни µар дамда онамнинг йиІи товуши бузади. Аввалига астагина айтиб йиІлашдан бошланган оµ-воµ ґзининг юіори пардасига кґтарилар ва юракни тешиб ґтувчи фарёдлар билан якун топарди. Онам тез-тез µушидан кетиб іолаётган эди. Машинада олти киши кетяпмиз. Олд ґриндиіда мен, кичик опам ва шофёр, оріамизда эса, дадам, онам ва синглим ґтиришибди. Янги йилни зимистон йґл іґйнида ва душманга µам раво кґрилмайдиган ташвиш билан іарши олаётган эдик. Атиги бир неча соат аввал оиламиз олти кишидан иборат эди. Энди эса фарзандлар ичида тґнІичи µисобланган, хушчаічаі ва маъсумагина опамдан айрилиб іолдик. У машинанинг энг оріа ґриндиІида ётар, кафан ґрнига турли матоларга ґраб іґйилган, іаерга ва іай манзилга кетаётганидан бехабар эди. Мен йиІлай олмасдим. Охирги саккиз соатда содир бґлган воіеалар бутун ґй-фикрларимни тумандек таріатиб юборди. Ягона тилагим опам ґрнидан туриб, «Мен ґлганим йґі-ку, нега бунчалик ґраб ташладингиз?» дейиши эди. Ундай бґлмади. Бутун йґл бґйи, µатто іабрига іґйилаётганида µам кутдим, аммо айтмади. ...Кинодан чиііанимизда кґчалар µувиллаб іолган эди, одамлар ифтор іилгани уй-уйларига таріалишгани аниі. Эртасига дадамнинг иш жойи ґзгаргани муносабати билан Аніарага кґчиб кетишимиз керак эди, шу сабаб ґртоіларим билан охирги марта йиІилишгандик. Уйга іайтар эканман, дарвозамиз олдида турган тез ёрдам машинасини кґриб іолдим. Югуриб бордим. Эшиклар очиі. Ичкарига іандай отилиб кирганимни билмайман. Онам ва кичик опам даµлизда йиІлаб турар, іґшни хотинлар эса уларни овутишга уринарди. Меµмонхонанинг эшиги ёпиі эди. У ердан нотаниш бир эркакнинг овози келарди. Мен µеч нарсани тушунмадим. Онамдан нима бґлганини сґрадим. – Опангдан айрилиб іолдик, – деди онам ув тортиб. Јґшни аёллардан бири эса дарров унинг гапини «тґІрилашга» тушди: – ЙґІ-э, опанг касал бґп іолди, µа, оІир касал. Кинога кетишимдан олдин эса уйимизда тинчлик эди. Опам касалми ёки унга бошіа нарса бґлганми, сабабини сґрадим. «Йиіилиб, бґйнини іайириб олди», дейишди. Ичкарига кириб опамни кґрмоічи бґлдим. Рухсат беришмади. Нима іилишимни билмай довдираб іолган эдим. Бир маµал ичкаридан дадам чиіиб келди. ТоІамга ва бошіа іариндош-уруІларга опамдан айрилиб іолганимизни билдириб, телеграмма жґнатиш вазифасини менга топширди. Бунаіа телеграммани іандай ёзаман? Опамнинг ґлигини кґрмай туриб-а? Ахир у эрталаб соппа-соІ эди-ку! Телеграммага опам касал бґп іолди, деб ёздим. Уйга іайтганимизда эса мен билан бирга келган дґстим Мустафони яна почтага жґнатиб юборишди. ¤лди, деб бошіатдан хабар жґнатилди. Бу пайтда мен оиламизнинг яіинларидан бґлмиш нариги маµалладаги Шавкат амакини чаіириб келиш учун юборилдим. Бир неча кун аввал іалин іор ёііан эди. Йґллардаги іор аёзнинг таъсирида яхмалакка айланиб іолганди. Кинодан іайтганимдан бери кґчада юрганим учун совуі оёіларимдан ґтиб кетди. Аммо мен бу µаіида ґйламасдим. Јанийди опамнинг ґлими ёлІон бґлиб чиіса деб ґйлардим. Шавкат амаки, хотини ва мен келганимизда дарвозамиз олдида кичкина автобус турарди. Аввалги уй-жойимиз шаµарнинг нариги чеккасидайди. Биз келгунимизча дадам тоІам билан гаплашиб, опамни оилавий даµмамизга кґмишга келишиб олибди. Ґозирги йґловчилигимиз ана ґшандан кейин бошланди. Мен нималар содир бґлаётгани ва бундан кейин нималар содир бґлишини тушуниб етмасдан ґзимни машинанинг ичида кґрдим. Опамни іґшнилар ёрдамида оріа томонга жойлаштиришди. Кундузи іанчалар хурсанд эдик-а. Минг тґііиз юз олтмиш еттинчи йилнинг охирги куни Рамазоннинг охирги кунига тґІри келган эди. Ґамма янги йилни кутиб олишга, эртаси куни эса µайитни нишонлашга тайёргарлик кґраётган эди. Биз эса байрамларни ґтказиб, Аніарага йґл олишни мґлжаллаб тургандик. Энди эса умуман бошіа тарафга, опамни сґнгги манзилига кузатиш учун кетаяпмиз. Машина шовіинини µар-µарда онамнинг йиІи товуши бузиб турарди. Онам йиІлаб айтган курдча жумлалар орасидан фаіатгина «кули сорамин, лаво» дегани ёдимда іолди. Бу гапнинг маъносини тушунмасам-да, µозир эсласам µам этларим жимирлаб кетади. Маµалламиз бошида таниш-билишлар ва іариндош-уруІлар бизни кутиб олишди. Бу ерларни µеч іачон бунчалик іорли кґрмаган эдим. ¤ликлар ювиладиган Іусулхоналар йґілигидан бґлса керак, опамни тоІамнинг уйига олиб келдик. Ґовлида катта идишда сув іайнатилаётган экан. Ґамма ґзи билан овора бґлиб іолди: кимдир йиІлаган, яна кимдир µушидан айрилган. Мен бир чеккада іолиб кетган эдим. Ґеч кимнинг мен билан иши йґі, µеч ким баІрига босиб, µамдардлик билдирмади. Ваµоланки, вафот этган менинг опам-ку. Кеча, кинога кетишимдан олдин мени ювинтириб-тарантириб, кузатиб іґйганди. ¤шандан бери унинг на тиригини ва на ґлигини кґрдим. Эркаклар ва аёллар алоµида хоналарда ґтиришарди. Хола ва аммаларим, янгаларим дод-фарёдни авжига чиіариб юборишган. Эркаклар ґтирган хона эса сокинроі эди. Улар жаноза расм-русумлари, іабристон, ґлим µодисаси µаіида гаплашишарди. Мени энг ажаблантиргани µамма опамнинг вафотига, аниіроІи ґз жонига іасд іилиб ґлишига жуда тез кґниккан эди. Одам нима учун ґз жонига іасд іилади? Бунинг сабаби нимада? Јандай чорасизлик ёхуд ноумидлик одамни бунчалак жасоратга ундайди?.. Билмадим. Анчадан кейин ґйладим: агар ґша куни мен уйда іолганимда балки опам тирик бґлармиди. Опам бґйнига солган ґша аріонни µазил-µазил билан олиб ташламасмидим. Афсус... Опамни ювиш учун мусалло тахтасининг устига олдилар. Уни охирги марта кґриб іолиш учун деразага тармашдим. У айни навіирон ёшида жонсиз ва маъсума µолда ётар эди. Худди шу манзара бир умр кґз олдимдан кетмайди. ¤ртанча холам мени деразадан тушириб олди. Одамларнинг µаракатга тушиб іолишидан, фарёдларнинг такроран авжга минишидан опам кафанлаб бґлинганини ва сґнгги манзилга тайёр бґлганини тушундим. Мен µамон назардан четда эдим. Шошиб зинадан тушдим. Ёпинчиілар билан безатилган тобутга бир бор тегингим келди. Одамларга іарата «Тґхтанг! Бу менинг опам, онамдан кейин менга бор меµрини берган опам! Тобутини бир марта іучоілай!» дегим келди. Аммо тобут аллаіачон елкаларга олинган эди. Јор ва іаµратон совуііа іарамай одамлар тезгина илдамлаб боришарди. Јабристонга келганимизда аввалдан кавлаб іґйилган іабрни кґрдим. Ґаммаёі, дґнг іабрлар µам оппоі тус олган, биргина шу ер тупроі рангида эди. Тґі іизил ва нам тупроі. Кафанга ґралган опам тобутдан чиіарилди ва дуолар іуршовида іабрига іґйилди. На совуіни ва на изІирин шамолни µис іилар эдим. Јабрга тупроі тортилаётганида µам, ваітинчалик іабр тоши іґйилаётганида µам опамнинг ґрнидан туриб, «Тґхтанглар, нима іиляпсизлар? Мен ґлганим йґі» дейишини кутдим. Дуолар ґіилиб, одамлар таріай бошлаганида мен холаваччаларимдан бири билан ортда іолдим. Опамнинг іабрига іґйиш учун µатто бирорта бґлса µам яшил навда йґі эди. Турган жойимда іотиб іолдим. Бирозгина аввал опам учун оµ-воµ іилаётганлар энди уни совуі тупроі баІрига іґйиб іайтиб кетишаётган эди. Јабр усти шундай дґнг бґлиб іолган эдики, тупроіни олиб ташлаб, опамни босиб турган юкни енгиллатгим келди. Мени чаіираётган холаваччамга эса эътибор бермас эдим. Јабр устида бири тґі іизил, бири кулранг тошларга кґзим тушди. Тошчалар совуі µавода тезгина іотиб іолган лой туфайли бир-бирига ёпишиб іолган эди. Тошчаларни чґнтагимга солиб іґйдим. Уйга іайтганимизда лой эриб, тошчалар бир-биридан ажралиб іолган эди. Худди мен ва опам айрилганимиз каби... | |
|
| |
| Всего комментариев: 0 | |
| Меню сайта |
| Форма входа |
| Категории раздела | ||||
|
| Поиск |
| Календарь |
| Архив записей |
| Наш опрос |
| Мини-чат |
| Друзья сайта |
|
|
| Статистика |
Всего на сайте: 1 Гостей: 1 Пользователей: 0 |